gdy już mi się uda

bo może
nas tu nie ma
może nam się wydaje
że jakimś niesfornym początkiem
zaistnieliśmy kiedyś
- a życie nas tylko udaje

patrz
to może być podejrzane
że czasem nic nie czujemy
miłość się plącze pod butem
a my ją bezmyślnie strząsamy
-  za sobą z nią zostajemy

i pomyśl
oczy mamy nieczynne
zamknięte okna źrenic
ptaki się gonią z błękitem
zieleń oddycha, mgła czuli
- a my udajemy
że nic

i czasem
twarz mamy zupełnie zgaszoną
odcięte zasilanie
a wszystkie planowe radości
odwołaliśmy pospiesznie
- choć mamy skierowanie

nas tu na pewno
nie ma
albo jesteśmy na odwrót
- gdzie jeszcze widać szycie
czarny pogrubia
deszcz suszy
okrągłe słowa ranią
- a nas
nawet jeżeli nie ma
to można by też na przekór
zacząć już sobie
- bycie

***

A gdy mnie ciszą kołyszesz
tak czule jak wcześniej słowami
gdy czuję twą myśl jak pieszczotę
pomiędzy naszymi wierszami
Gdy lekko przysiadasz nim zasnę
w kąciku ust rozchylonych
i suniesz opuszkiem po wargach
ciebie od dawna spragnionych
Gdy w końcu cię zatrzymuję
w pełnym nas - długim śnie
i chciałabym śnić go bez końca
i ty byś też śnił tam mnie…
Czy śnimy ten sam sen wspólny?
Czy śnimy rzeczywistość?
Czy mając wyśnionych siebie
można już stwierdzić z pewnością
że między nami jest
- bliskość?

***

śpisz
a ja pod poduszką
w zmęczeniu swoim cię śnię
gdzieś między ciszą a słowem
między szeptami nocy
szukam…
- szukamy się

zbieram małe momenty
w których wychodzę przez sny
sama już nie wiem czy nie śniąc
zgubiłam cię w śnie poprzednim
i muszę dośnić cię w tym

a gdy już mi się uda
sny moje rozkochać z twoimi
i spokój pościelić im błogi
- tęsknotę w nich śpiącą ułożę
czułością ciepłą przykryję
a potem
odnajdę cię gdzieś między nimi

zepsuta

 

zepsułam się jakoś w sobotę
wieczorem
już w piątek czułam zgrzytanie
zawiesił się proces myślowy  
- bez sensu to potrząsanie

ja nigdy nie byłam jakości
premium i luksus sort
więc niedziałanie nie szkodzi
ostatnia myśl błyskotliwa
- właśnie wychodzi

zepsutym jest chyba łatwiej
powyłączali pytania
i funkcje drobnej straty
szczęśliwie niepotrzebni
wędrują zadowoleni
do swego schowka na graty

i może się nas naprawi
a może się nie da już
renowacja zbyt zmieni
modernizacja porani
- ten obłok transformacji
to przecież zwykły
kurz

to nic, że niesprawność decyzji
to nic, że pewności zużycie
 
marzenia przechodzą recykling
a potłuczonym wrażliwcom
działa już
- drugie życie

zużyte aureole

a gdy nam się uśmiechy pogubią
rozsypią się w trawach wysokich
które wciąż czesze wiatr
gdy wpadnie nam radość do wody
na dnie się wesoło rozsiądzie
jak rafa podwodnych zdrad

gdy nam się nie będzie chciało
słowami zwykłymi żonglować
przed zaokienną publiką
gdy zabierzemy siebie
z chaosu głośnego życia
- zechcemy być sobą znikąd

to przecież nic nie szkodzi
  
to potrwa paciorek chwil
albo przez mgnienie dnia
jak cień zachodu na czole

przecież zupełnie nie szkodzi
że sami wysoce nieświęci
donaszamy po świętych
- zużyte aureole

chwila

to była tylko chwila
strząsałam z siebie dzień
spływały krople minut
- spadały stare słowa
snuł się wieczorny cień

a drogą szły jabłonie
powłócząc konarami
miałam ochotę podbiec
taka naguśka bez słów
i objąć się gałęziami

bo co tak będę siedzieć
przykryta zużytym smutkiem
oczy mam ciągle nieczynne
szukałam cię
wiesz?
jak widać z marnym skutkiem

oczy szeroko zamknięte
wykluczą moje szukanie
nie szkodzi
wciąż kluczę po swojej orbicie
widząc umarłe gwiazdy
mam patent na umieranie

to była tylko chwila
z niezręcznych rąk wypadła
świetlikiem w trawie błysnęła
myślałam że to cud
a to była tylko
- prawda

codziennie

codziennie piszę do ciebie
i pytam jak się masz
czy masz się w mocnej garści
czy masz się może w objęciach
czy drogę dobrze znasz

jeśli się miewasz dobrze
nie musisz odpisywać
ja sobie wszystko opowiem
a małe psotne marzenia
będą się popisywać

będą jak wolne ptaki
szybować po szarym niebie
będzie w nich moja fantazja
moja nieśmiała radość
- nie będzie tylko ciebie

a jeśli odpiszesz znajomo
i wrzucisz w zdania tkliwość
i kilka uśmiechów, i troskę
i się ucieszysz, że jestem
- to czy to już będzie 

bliskość?

poduszka

 

skaranie boskie

z tą

poduszką

znów cała mokra od łez

jakaś felerna produkcja

jakaś fabryczna wada

tekstylnej jakości kres

ja jej nie chciałam

tak

zniszczyć

bo jednak

to moja wina i zbrodnia

wandalizm bezradności 

emocjonalne zużycie

eksploatacja namiętna

brak wodoodporności

a jeśli naprawię siebie

posklejam potłuczenia

wygładzę wszystkie zazdrości

wyzbędę się niezaufań

i nasycona pewnością

nie będę już głodna ważności

i gdy już będę inna

zdziwiona sobą nie z sobą 

bez siebie i z sobą od nowa

- jak życia nowicjuszka

to czy naprawi się także

i czy mi wszystko wybaczy

ta ciągle cierpliwa

- poduszka?

i jeszcze lubię gdy

 

i jeszcze lubię gdy
myśli wędrują jak teraz
bez celu i bez większego
wątłego choć przemyślenia
radosne gdy drogę pomylą
w kontakcie
od niechcenia

i jeszcze lubię gdy
tak sobie przez palce przepływam
marnując twoje zachwyty
nie wierząc w słów nasycenie
bo przecież jesteśmy chwilą
to tylko
jedno westchnienie

i jeszcze lubię gdy
marzenia tłoczą się ciche
szukając ciepła w spojrzeniach
i moszczą się między nami
chyba się już nie wyrobimy
z miłością
i z marzeniami

i jeszcze lubię gdy
gaśnie na chwilę światło
mrok sunie po nagiej skórze  
a oczy mam niegotowe
zawsze coś trzeba stracić
by miejsce
zrobić na nowe

i jeszcze lubię gdy
drocząc się z moją skrytością  
chowasz swój uśmiech za siebie
a ja udaję że szukam
a ja udaję że znikam
a ja udaję
…
i że zupełnie nie wiem

cisza

czasami ci nie przeszkadzam
gdy czuję
że mnie nie wybierasz
nie szkodzi
ja nie mam szans z wielkim światem
ja się tam poniewieram

więc biorę się w ciepłą garść
bo czuję
że mogę się rozsypać
nie szkodzi
ja wiem już gdzie wiatr nie rozwieje
tych wszystkich trudnych pytań

gdzieś między ścieżką a trawą
nie czuję
już swojej wątłej pewności
nie szkodzi
tęsknota jest do wyleczenia
to tylko stłuczenie miłości

w milczeniu zakładam ciszę
i czuję
że jeszcze mnie trochę uwiera
nie szkodzi
ja się w niej znów zakocham
to ona mnie zawsze wybiera

a w najtrudniejszym pytaniu
czy ty chcesz ciszy też
czy chcesz mnie razem z tą ciszą
- nie było odpowiedzi
ja przecież całą tę ciszę…
- i ciebie
i ciebie
też

cienie

 

a może się słowem pobawić
pobawić się może słowem

zanim zostawię ci siebie
taką wciąż nieskończoną
swój lęk ci najpierw opowiem 

czasem się chowam w dwukropkach
ty w wielokropki je zmieniasz
- nie musisz być tam ze mną
kiedyś po kilku przecinkach
powymieniamy marzenia

sny się już pewnie nie spełnią
zbyt późno chcieliśmy je śnić
a w oczach się swych przeglądać
zaczynaliśmy od jutra
- gubiąc wstydliwe dziś

patrz, świt się jasnością zamachnął
możemy już ciemność wyszeptać
- dzień się otwiera półgłosem
i rośnie onieśmielony
prawd nagich cały zestaw

to nie jest żadna promocja
na słowa co magią brzmią
to nie jest wyprzedaż czułości
- cień nie udaje światła
więc kiedy powiesz
że kochasz
- ja będę tylko mną

klucz

 

znalazłam samotny klucz
i jestem tym kluczem bezradna
rozsądził go już czas
nie wiem
naprawdę nie wiem czy można
otwierać nim wszystkie drzwi
ja z kluczem mam tyle wspólnego
że kluczę
w półmroku i we mgle
po swoim stepie życia
i mnie się to wszystko śni
Ludzi otwierać? niestety
to dla mnie zamknięte 
zaryglowane przestrzenie
i szyfry nie do złamania
klucz nie pasuje zupełnie
do zwykłych kłódek i zamków
przez żadną dziurkę od klucza
nie zobaczę nadziei
nie złamię żadnego kodu
aby otworzyć portal
i skrupulatnie wyzbierać
wszystkie krzyczące znaki
i klucze do rozwiązania

a do twojego serca
dostanę się inaczej
szukając kluczowych pytań
na czystej kartce nieba
- bo przecież my już suniemy
kluczem ptaków wśród chmur

znalazłam samotny klucz
i z nim się sama odnajdę
przez jedno słowo
- klucz

błękit i brąz

rozniebieściło się życie
i rozniosło po niebie
kłębkami puchatych chmur
W codziennej niewzruszoności
słońce chowało swój zachód
pod smugą cichych obietnic
- wszystko trwało chwileczkę
Deszcz spadł niespodzianie
tłukąc
krople nadziei
po suchych spierzchniętych zachwytach
Może nam czułość wybuchnie
jak zieleń
która zroszona
- urośnie
a zaniedbana
- uschnie

***

rozbrązowił się zapał
entuzjazm chciał się zazłocić
a pokrył się tylko patyną
w rządku szły słodkie tęsknoty
spójrz
jedna się wciąż ogląda
za siebie
szukając zgubionych iluzji
sypały się przez palce
ciepłymi marzeniami
a później
zastygły w betonie zwątpień
i zrozpaczone skruszały
sypiąc się piaskiem czasu
w klepsydrze imaginacji
- jak gwiazdy
zimne
samotne
bez własnych konstelacji

słów brzęczenie

słońce się rozogniło i chmury rozchmurzyły - w zbożach na chwilę zielonych chabry wciąż niedorosłe nieskromnie się roztańczyły samozwańczy poeci łapią słowa za słówka i wiążą jak rzodkiewki - w soczyste chrupiące znaczenia w sensu świeżutkie pęczki stokrotki chowają się w trawach pomiędzy wątpliwościami co to za słów brzęczenie? to zachwyt łagodne wibracje na skórze i moje bez przerw zamyślenie kiedy cię małe troski obsiadły jak komary piszę, że będzie lepiej i jest w tym trochę racji można się życiem pokąsać lub naprzytulać bez spacji furkoczą skrzydła spokoju lęk brodzi w wartkim cudzie patrz ulicami miasteczek chodzą sobie uśmiechy a zaraz za nimi - ludzie

o nas

czasami napiszę wiersz o nas
zwyczajny
niewybujały
starannie dobieram w nim słowa
rymy wiążę w kokardkę
przyprawiam szczyptą patosu
a on jest wciąż
- taki mały
wiersz nie pomieści nas w wierszu
i nawet
pomiędzy wersami
iskrzą się oczy w półmroku
i niecierpliwią się dłonie
gdy bliskość niewyrażona
nie chce nas więzić
- słowami
Wiersz o nas jest tylko melodią
ciii…
na pewno ją teraz słyszysz
zanucę ci ładnym milczeniem
to, co w nas rośnie od dawna
w rozkosznej
rozgadanej
i roześmianej
- ciszy

helisa miłości

albo gdy z niedowiarą czułą
kołysząc twe kruche istnienie
spoglądałam czy zaśniesz
i całkiem nie wiedziałam
czy czapeczka potrzebna
gdy stopni dziewiętnaście

albo gdy małe nogi
poniosły cię szybciej niż myśl
i biegnąc upadłeś w trawę
mokre od łez policzki
wycieraliśmy wspólnie
bliskości miękkim rękawem 

albo gdy śmiałaś się cała
od małych stóp ledwo rocznych
po pierwszą kitkę na głowie
bo kociak śmiesznie się prężył
albo robaczek dreptał
albo wiatr gonił liście w rowie

albo gdy brwi marszczyłeś
bo przecież twój pokój to portal
wiecznego rozkładu pustkowie
to otchłań z twórczym nieładem
i artyzm jest pod kontrolą
a ty chcesz pograć sobie

albo gdy nadąsana
mówiłaś że tego nie włożysz
bo to jest totalny obciach
i błyszczyk na usta kładłaś
wraz z moim przerażeniem
że mi tak szybko dorosłaś

i tak się nam ładnie zdarzyło
że zaistnieliśmy sobie
w tej genetycznej radości
Że ktoś nam geny połączył
- niespodziewany luksus
prostych wzajemnych wiązań
- i nieskończonej
podwójnej helisy miłości 

to

ale to ładne
mówiłam
gdy przyszło to ulotne
- to nie wiadomo co
i obchodziłam wokół
zamknięte mając oczy
a tamto za mną szło

deszcz bębnił wyliczankę
układał na liściach krople
- banałem błyszczące klejnoty
rano kupię czereśnie
- to za mną też będzie szło
czereśnie...
czereśnie po sto złotych 

i ekspres włączę, jak co dzień
dla kawy z iluzją mleka
to powiedziało, że owszem
kawa jest wciąż nieulotna
ale strach będzie czekał 

po co mi znów ten strach?
gawędzi z minionym czasem
on też chce być w tej bajce
ja go nie potrzebuję
ja sobie całkiem sama
przeciekam przez drżące palce 

a to mi układa w głowie
znów depresyjny wiersz
- nie, słowo tu nie umiera 
poza tym ja nie potrafię
i nie wiem z czym się rymuje
ta niekochania idea

mówiłam, że mam jakieś plany
odnośnie twoich ust
Mówiłam?
Czy to mi się śniło?
Czy mogę cię zatrzymać?
Pasujesz na mnie ładnie
i trafiasz aurą w mój gust 

a to
- to niech już sobie będzie
Może je ponazywam
Może je jutro oswoję
i będzie wierne jak pies
Może nikt się nie dowie 
że wciąż nie umiem rozpoznać
i nie wiem
- co
to
jest 

brokuły

 

wymknął się spod kontroli
małowiersz niepokorny
wytrząsnął z siebie słowa
zakręcił się
zatrzepotał
i zniknął jak wiatr niesforny           

a to miał być wiersz
o tobie
napisałam go rano
gdy ty jeszcze spałeś nieskromnie
i że kupiłeś brokuły
szeptałeś śniąc czułość do mnie

nie martw się wierszem na zapas
wróci zmęczony ciszą
mały od chłodu i nędzny
znów włoży na siebie zdania
i ciepłych znaczeń poszuka
wszędzie tam
gdzie pomiędzy

kupiłeś brokuły, to dobrze
w bezsłowiu, gdy oczy się skrzą
kawę pijemy czasami
- wiersz powie, że słów mu brak
nie szkodzi
dopiero je wymyślimy
- sami

hotel dla niekochanych

 

jesteś, nareszcie jesteś
stuknęły cicho drzwi
nuty szły w równym rządku
muzyka spływała łagodnie
w dźwiękach błyszczały łzy

wyjęłaś z walizki nadzieję
jednak ją wzięłaś
w kieszonkę
melodia masuje ci skronie
wplatając smutne akordy
we włosy, jak czarną wstążkę

mówiłaś że wolisz ciszę
że cię muzyka czasami
pozbawia
choć nie rozumiesz czego
i że się rozpłaczesz natychmiast
zamknięta w ciasnej tęsknocie
pokoju
- z nim?
czy bez niego?

spójrz
no przecież ile czułości!
tulą cię miękkie ramiona
i nie ma w nich nic szorstkiego
a, to nie ramiona, to tylko
w zasadzie chłodne rękawy
szlafroka
hotelowego

intymność nie wjedzie windą
na szóste piętro spełnienia 
nie muśnie policzka w zachwycie…
daj spokój
naprawdę zdziwiona?
zawsze będą ładniejsze
piersi
spojrzenia 
ciepłe od zdrobnień imiona

ta nienachalna bliskość
i garść dwuznacznych słów
i zachwyt kroplą rosy
- to przecież tylko test

to jedna chwila prawdy

kim pani jest?

wyliczanka

ene due serca trzy
czasem deszczyk, czasem łzy
czasem czułość, czasem chłód
sytość ciała, oczu głód
choć do szczęścia jeden krok
oczu błękit, oczu mrok
więc wypadasz
znowu ty?
wyliczanka spełnia sny
błądzisz w oczekiwań mgle
bierzesz udział w czyjejś grze
klucz o swoim błędzie nie wie
drzwi otwarte, wróć do siebie
północ nocą z zimna drży
cisza czuwa, miłość śpi
ciemność się w ramionach chowa
wybacz, będę tutaj nowa   
wiersze niedorzecznie plotę
odłożyłam się na potem

ene due dusze dwie
grasz w zielone
chyba nie
patrz, te krople…
lśnią na płatkach dzikich róż
ciągle pada

- chodźmy już

nie mówiąc

w twym bezsłowiu mnie kochasz
gdy słyszę ciszę od ciebie
zapewniasz i zatrzymujesz
pięknem słów w pół słowa
i pytasz pisząc czy tak
a ja już przecież nie piszę
tylko zupełnie poszłam
gdy wrócę dalej będziemy
roztapiać swoje liczne
świeże dzień dobre i senne dobranoce
pomiędzy którymi rozkosznie
jak kot się będzie przeciągał
czas zmarnowany
na razem sączoną kawę
Pamiętasz?
następną pijemy razem
złapaną w sieć krótką chwilą
której tak szybko nie ma 

Między nami nie mówiąc

pocieszam się niezręcznie

czasami mam siebie dość
każę więc sobie wyjść
i wrócić, gdy przemyślę
mam do siebie pretensje
o nieporządek myśli
i o rozsądek w domyśle

nie będę ze sobą rozmawiać
gdy się tak nie poprawiam
gdy nie chcę się uspokoić
- swój czas na głupstwa trwonię
nieskromnie się zachowuję
i strachów nie umiem oswoić

i płaczę, przytulam więc siebie
pocieszam jakoś niezręcznie
i mówię: już do mnie wróć
- jest życie, trzeba je żyć najładniej
a nie jak gumę nieświeżą
bez smaku i przyjemności
- żuć

podejrzana

to nie jest moja wina
to całe roztęsknienie
a ty mnie sądzisz surowo
i wtrącasz we wspólną wolność
gdy chciałabym
- współwięzienie

to nie jest moja wina
że atakują mnie sny
że jesteś w nich oprawcą
bo ranisz niedotykiem
- choć czułość od pragnień drży

to nie jest moja wina
nie miałam ciebie w planach
świat mnie subtelnie wrobił
w przestępstwo fascynacji
i teraz o czyn zakochania 
- stałam się
podejrzana 

gdy spadam

 

bo
czasem
to się
można
potknąć
i wtedy
się
spada
i spada
i spada
po
drodze
zdarza się
trochę
potłuc
obić
o ścianę
albo
mur
zedrzeć
naskórek
na
policzku
Ale
czasem
ktoś nagle złapie w locie, przytrzyma, obejmie ramionami, opatrzy policzek i rozpacz, zamota koc wokół zziębniętej duszy, przyniesie herbatkę i kromkę nadziei, spojrzeniem rozmiękczy zesztywniałe kolana i twarde zgody na żal. Wytrzęsie kieszenie z iluzji, ciężkie są, pomogły upadać szybciej i czasem nawet
           radośnie
                           wyjątkowo
                                               subtelnie
                                                                zaskakująco
                                                                                      niezauważalnie.
Należy je przesypać do kubła wczorajszych półprawd, półistnień i półontologii wpółodczuwania siebie.
                                                                                                               
i wtedy wolne od kłamstw
znów zaczną się pisać wiersze
znów zaczną się rymem
toczyć
           toczyć
                       toczyć
- iluzja zamknęła im usta
i prawdą błyszczące oczy

nie widzą jeszcze zbyt dobrze
sny śnią się pod powiekami
można je ciszą wyzbierać
a oczy najlepiej przemyć
świeżymi
rześkimi
łzami

wiersze pogodnie się kłębią
chcą zieleń całą wysłowić
chcą z niebem w błękity pograć
podroczyć się z zakochaniem
i czułość szeptem ozdobić

niech się już wierszom nie spieszy
w rządku je rym poukłada
a one z finezją zapiszą
klucz do szukania dłoni
gdy zdarzy się znów
niechcący

                 - spadać
spadać
                 - wypadać

przerwa techniczna

 

poczekaj
rozumiem
ten system ma błąd krytyczny
wiesza się w czasoprzestrzeni
ma przepełnioną pamięć
i kiepski czytnik optyczny

trochę się plik uszkodził
tak bywa często nawet
konieczny jest mały reset
i rezygnacja z akcji
w tle jest też zwyczajnie za dużo
otwartych aplikacji

naprawa potrwa chwilę
a może trochę dłużej
nie trzeba się tym martwić
procesor frustracją się przegrzał
trzeba wychłodzić układy
- schematy myślenia sprawdzić

a przy okazji wyrzucić
stos niepotrzebnych zmartwień
wypłukać pod kranem lęki
złych ludzi z umysłu wytoczyć
- z dziurawych przetartych przekonań
jak z wysłużonych skarpetek
- bez żalu zbędnego wyskoczyć

ułożyć marzenia na półce
- patrz, jedno ci się spełniło
wypada je w kostkę poskładać
- co chowasz za tymi drzwiami?
to wciąż zapasowa
i zakurzona odwaga

nowy krzepiący porządek
trzeba zapisać myślą
zatrzymać pod powiekami
- zepsuła się klawiatura
i klika tylko bezradność
przypadkiem zalana łzami

można na chwilę wyłączyć
pęd życia i zasilanie
- wygasić rzeczywistość
można się serwisować
zarządzić konserwację
i przerwę -
mieć przerwę
- zwyczajnie techniczną

z nadzieją niedoszytą

niech to się dzieje po prostu
niech z rąk mi wypada świat
a ja się będę przyglądać
dziwić się temu spadaniu
- plan nie zakładał strat

spróbuję odwrócić zegar
czas skąpiec nas bokiem omija
minuty są wciąż niedorosłe
godziny wszystkie ranią
- ostatnia podobno zabija

i sobie się poprzyglądam
choć jak - zupełnie nie wiem
to chyba niemożliwe
bo nawet bystre oko
- samo nie widzi siebie

czasami zakładam nadzieję
na lewą stronę niezgrabnie
i pruje się dobry plan          
ktoś mówi - daj spokój, zostaw
z nadzieją niedoszytą
też jest ci całkiem
- ładnie

i tęsknić

 

odurzyć się
oszołomić
zatracić się szalenie
upoić się słowami
oczarować bezwiednie
popaść w zauroczenie

a potem się zatrzymać
w ciszę poranka się schować
ze słów spijać małą bliskość
odległość dotykiem mierzyć
i czas rozkosznie marnować

i pierwsze słowo odnaleźć
zaspane nocą grudniową
i oczy mieć ciągle wilgotne
i znaczki uśmiechów przyklejać
i tęsknić
zwyczajnie tęsknić za tobą

między ustami

między ustami a brzegiem pucharu
jest cały wszechświat pragnień
i mikrocząsteczki historii
jak ta
o dużych niekochaniach
i małych nikłych kochaniach
i o kochaniach nieładnych
pospiesznych niedokładnych
zepsutych
i nazbyt pięknych
więc całkiem
nieprawdziwych

zanim do ust się przysunie
chłód cierpkiej gładkiej krawędzi
zanim już będzie za późno
na żal
trzeba wysennić smak
wyśnić aromat czułości
i przełknąć gorycz lęku

zetrę dziewczynie niczyjej
z bladych warg niekochania
pierwszą kropelkę tęsknoty
niech pierwszy łyk się rozleje
- ciepłem niespiesznej
pieszczoty

zostanę tu jeszcze chwilę

zostanę tu jeszcze chwilę
nie mów mi
że mam biec
wiosna się trochę spóźnia
- ja też

zostanę tu jeszcze chwilę
powiesz
dasz radę, mała
a ja się z tej niezręczności
nie będę wcale śmiała

zostanę tu jeszcze chwilę
nie muszę być
w swojej porze
i tak jestem z życiem
do tyłu
- a z odrobieniem zadań
nie zdążę

zostanę tu jeszcze chwilę
mam twoje uśmiechy
skradzione
i kubki kaw niedopitych
i książki pełne nieczytań
i oczy rozmarzone

zostanę tu jeszcze chwilę
może w tym czasie
dorosnę
tak ładnie spóźniona
poczekam
na siebie
- i na wiosnę

proszę wejdź

 

wejdź
proszę wejdź
zdejmij płaszcz
zrzuć z siebie obojętność
nieśmiałość całą rozepnij
- gładką nieprawdę zmarszcz

rozsiądź się w moim dniu
przetartym już wieczorami
tęskniłam
gdy kładłeś do snu zimne słowa
za zamkniętymi drzwiami

nie budźmy ich
mów szeptem
wygrzeją się wszystkie pod kocem
zaparzę nam herbatę
patrz
księżyc odgarnia chmury
z ciemnego czoła nocy

tak cieszę się
że jesteś
pijemy siebie patrzeniem  
na stole kruszą się dźwięki
muzyka
jak słodki herbatnik
smakuje
- spełnieniem

jesteś

jesteś

na jeden niewielki oddech
na wyciągnięcie dłoni
na ciepło bliskiego spojrzenia
- a jednak odległość doznań
mierzę czułością kamienia

na cały tłum zachwytów
na adorację uroku
na zmysłów ciepłych gwałtowność 
- a jednak w szeleście wyznań
ogrzewam milczącą samotność

na kilka smutnych spełnień
na wychudzone starania
na tlącą się jeszcze pieszczotę
- a jednak w tym co przychodzi
przytulam nową 
tęsknotę

pierwszy tom ciszy

 

ciii
posnęły już sny
nierozbudzona nadzieja
też śpi
a nam jest ciągle tak ładnie
w cieniutkiej bezsenności
choć rankiem drży w nas chłód
- to nic

zrzucamy stare słowa
jak buty po ciężkim dniu
stawiam kubek na stole
pamiętasz?
piłeś w nim kawę najchętniej
- gdy pękł
uśmiechał się szczelinami
a teraz tylko cieknie

kleiłam na nim optymizm
z nieprzepuszczalnej wiary
- lęk wylał się słony i zimny
co jednak raz się rozbiło
nie jest tym samym
- jest innym 

noc czuli się do księżyca
odgarnia z jasnego czoła
białe kosmyki chmur
i w mroku ukryta milczy
a ja ci zaczynam czytać
wzruszona
pisany pod powiekami
pierwszy tom
naszej
- ciszy

zadzwoń

 

ja to spróbuję opisać
w jakimś zadruku wyrażeń
wtedy się może zrozumiem
wtedy zatrzymam myśli
ranne od ostrych kojarzeń

szpieguję własne słowa
które mi sens ukradły
zapadłam w nieistotność
w niezręczność wyrażania
gdy słowa w milczeniu przepadły

bez słów nie wypełnię zadania
bez myśli i powód milczy
jak mam ci to wysłowić?
może po prostu zadzwoń
do mnie
- we wtorek przyszły

zostawiasz mi niemą czułość

 

zostawiasz mi niemą czułość
nocy bezsennych
które ciemne jak kawa
okrywały nam
już stęsknionym
najmniejsze skrawki skóry
- gdy słodycz pocałunków
ostatnich
sączyła się bezradnie
do jeszcze ciepłych serc

coś jeszcze

 

a gdy nad ranem zniknąłeś
w tłumie słów wystraszonych
rwąc w pół konsensus wspomnień
- nie budząc czułości znużonych -

szukałam cię po omacku

w preludium dotyku wymiarze  
i klucz znalazłam do ciebie
gdy w inne patrzyłeś twarze

schowałam cię przed światem
gdy byłeś senny jeszcze
miałam dla ciebie nuty
miałam dla ciebie wiersze
- i jeszcze… coś jeszcze
coś
jeszcze

cienie

cienie
gdy
cię nie ma
cię nie słyszę
cię nie mogę odnaleźć
cię nie zatrzymałam
zanim słońce zsunęło się niżej
- cienie
w ciepłej ciemności ciszy
w nie-cierpliwości ciebie

***

Na kilka kroków zapatrzeń
na zatęsknienie dłoni
na krągłe planety piersi
- wzięłam w depozyt nadzieję
Szumiały dojrzałe zboża
wiatr je kołysał do snu
W ciemnościach widziałam tylko
twoje smutne zwątpienie
Ramiączko chabrowej koszulki
opadło pytająco
Po skórze sunął dreszcz
Wiedziałam że nie ma już nas
w czułościach tej letniej nocy
więc między sennymi kłosami
szukałam pociechy i chabrów
- w skromnej pieszczocie barw
- w nienachalności piękna
tuliłam koszulkę i kwiaty
- i całkiem bezradną siebie

***

ja już nie potrzebuję
miłości
nie potrzebuję pustych słów
które dźwięczą niewiarą
 w których echo opadło na dno
małych znaczeń
nie umiem napełnić ich znów
nie umiem ułożyć w nich myśli
nie znam systemu pakowania
sensu
w pustkę 

nie jestem dobra w miłość

więc całkiem ciekawą niemiłość
studiuję
rozpaczliwie

***

ale
to przecież nie ma znaczenia
że ciebie
nie ma

zamknęłam na chwilę myśl
ucichła
słyszę jak lekko się tłucze
po pustej klatce zwątpienia
wypuszczę ją
ale
nie może już za mną chodzić
od jednego krańca czasu
do drugiego
bo gdzieś pomiędzy ty
daleko
dalej
o całe wilgotne spojrzenie
ale
bliżej
o jeden wspólny oddech
gdzieś w bezprzestrzeni ust
w nieodległości dotyku
na terytorium drżeń

ale
to przecież nie ma znaczenia
że ciebie nie ma

gdy jesteś

***

smak ciebie błąka się najpierw
w ust rozchylonych kąciku
wilgotni i gładzi naskórek
rozlewa się na języku
otula ciepłem, czułością
małymi skrawkami rozmowy
- a potem jak cierpkie wino
uderza wprost do głowy

***

szaleństwo

niebo spadło błękitem
i lazur popękał podniebnie
trzeba upadek wysłowić
przewiązać ładnym znaczeniem
- ty mówisz że wiersz niepotrzebnie

patrz jak się rozbiegły żonkile
jak depczą zieleń bezkarnie
jak złocą się tuż po wschodzie
i bledną z wieczorną szarością 
- ty mówisz że banalnie 

a jeszcze drzewa naguśkie
tańczą swe sny erotyczne
i wiatrom się całe oddają
drżąc w niezieleni zmysłów
- ty mówisz że zbyt patetyczne 

napatrzeń ciągle mi mało
dziś w nocy nie będę spała
z księżycem o wiośnie pogadam
i tulipanom poczytam
- ty mówisz że zwariowałam

małe nieba

 

Lato oddycha spokojem
- na polnej drodze tęsknot
kładzie się długim cieniem
Trawy się skrycie wilgocą
kłosy wiatr czesze westchnieniem

Zamykam się w myślach o tobie
gdy w cieple złotego wieczoru
wiatr pieści moje ramiona
Drżę w niedotyku zachłannym
- ciebie, nie wiatru spragniona

Za mało w nas było nadziei
i chabrów na próżno by szukać
wśród rozbujałych zbóż
Myślałam że je utraciłam
- że mnie nie odnajdą już

Słyszę jak zboża falują
ich szepty pozbierać mi trzeba
Chabry się czulą do dłoni
i rozsiadają w spojrzeniu
- nieśmiałe, rozkoszne nieba

tkliwienie

 

jak to się ładnie zdarzyło
ta zima kryształem lśniona
skrzące się w słońcu marzenia
puszystość wielu błogości
- wpadanie w ciepłe ramiona

jak to się ładnie wyśniło
w wiosennym międzysłowiu
a gdy się sens rozśpiewał
zielonym staccato początku
- muzyka szumiała w listowiu

jak to się ładnie tkliwiło
w letnich czułościach zapatrzeń
gdy dłoń się z dłonią splatała
w słońcu topiła się czułość
- i nocą mięta pachniała

jak to się ładnie ciepliło  
złociły się jasne nadzieje  
liście spadały z jesieni 
- przez dziurkę od klucza wiary
na próżno szukali cieni

jak to się ładnie rozsiadło
jak chciało być najpiękniejsze
- przez cztery pory roku
- przez czas zamknięty w zachwytach  
- przez to co wciąż
najważniejsze

 

pęknięcie

 

gdy świat się powoli rozdzierał
gdy całkiem pękał w znaczeniu
kruszyło się też rozumienie
- sens znaleźć szybko chciałam
ale jedynie makaron
pomieszać zapomniałam 

nie wiem co zrobić ze światem
któremu się sypie meritum
któremu spadają nadzieje
czy mam je próbować wyzbierać?
czy pranie wstawić jednak?
czy oczy zdziwione przecierać?

w swej małej nieistotności
roztrząsam zasadność robienia
i robię w zasadzie nic
- przytulam lęk i człowieka
czuję też nagłość puenty
- ale nie musi jej być

widziałam że się zapadłaś

 

to chyba był przypadek
nie wiedziałam czy chcesz
po prostu wymyślił się rankiem
przy kawie bielonej zdziwieniem
o tobie niewielki wiersz

widziałam że się zapadłaś
po same koniuszki zmęczenia
w fotel wczorajszych spraw
patrzyłam na ciebie dyskretnie
z drugiego końca dnia

wiesz
życie to tylko chwila
cztery tysiące tygodni
mistrz mówił że szkodzi zdrowiu
- kto żyje ten umiera
jesteśmy niechcąco przechodni

rozczula mnie ciebie szukanie
w wątpliwej śmiałości spojrzenia
nieuporczywość zużywa
maleńkie porcje czasu
- to sens dobrego istnienia

uśmiechasz mnie zrozumieniem
i wiesz już że się miniemy
w ciszą plecionej przestrzeni  
- tak samo nienachalne
- tak samo zagubione
ze szczęściem jeszcze w kieszeni

o nim

A kiedy zapadasz się cały
w poduszki dobrego snu
kiedy wirują przez chwilę
drobinki twego oddechu
po czym spadają spokojnie
na wygładzony policzek
kiedy scrolluję rolki twoich zwyczajnych marzeń
i szukam w nich nieustannie
czegoś dla siebie i siebie
kiedy zakładasz za głowę ramię pełne obietnic
i sunę po nim łagodnie
swoim ciepłym zdziwieniem...
kiedy śpisz całym sobą
ja budzę się z rozczarowań
i oczy szeroko zamykam
żeby zatrzymać tę noc
i nie dać jej wyciec z siebie
jedną bezradną łzą

***

rozklejam warstwy świtu
odgarniam sen z twoich powiek
wodzę opuszkiem palca po różowości ust
rysuję linię podbródka
i wracam na miękkości
- policzka, płatka ucha
orbity obojczyka nad horyzontem pragnień
składasz się jeszcze z nocy, ciemnej, surowej, chłodnej
drapiesz szorstkim zarostem spod mrocznej gwiazdy źrenic
ale kiedy całuję twoje rozgrzane ramię
- pachniesz lipcowym porankiem
kojącym sekretem cieni

***

Nie przytulaj mnie więcej
bo kiedy tak mnie, stęsknioną
odsuwasz
- ze sobą odrywasz mi serce

Nie całuj mnie w policzek
tuż pomiędzy tętniącym
tobą pulsującym
odkrytym fragmentem szyi
a zachłannymi ustami
bo kiedy zrywasz to nikłe połączenie
wraz ze sobą zabierasz pragnienie
- zostawiasz czysty głód

Nie mów już do mnie nigdy
bo kiedy ostatnim akordem
wybrzmiewa twój ciepły głos
- ja muszę mierzyć się z ciszą
której nie umiem ochronić
przed wielkim hałasem życia

Nie patrz mi w oczy więcej
bo kiedy zabierasz spojrzenie
- ja z moim zostaję bezludna
jak pusty kieliszek po winie

Tłucze się lekka myśl
pomiędzy ściankami szkła
- zostawiłam ją samą
mnie już tam dawno nie ma
- choć cała zostałam 
przy tobie

***

Dotykasz mnie
najpierw myślą
później małymi robaczkami
liter
z wielokropkami oddechów
coraz krótszych

Dotykasz mnie
w końcu gorącą dłonią
- jeszcze przez chwilę moją
czytasz mnie palcami
gdzie wzbiera miękka wilgoć
i gdzie ciepło przekracza
najwyższe stopnie zmysłów

Dotykasz mnie
spełnieniem
rozkosznym wypełnieniem
- nagle cichym
zmęczonym
wzruszeniem

Dotykasz mnie
tęsknotą
więc szybko zamykam oczy
i z tobą się wreszcie spotykam
i w twoich oczach tonę
- śnię

***

Taki to dobry czas
na nas
Na bliskość czas
Na czułość czas
Na oczu ciepły blask
- też czas
Na łzy tęsknoty
Na zapatrzenia
I kilka trudnych pomilczeń
- też czas
Na koronkowe wiersze
Na tłumne pytania
Na zrozumienie
- też czas
Ale teraz, gdy dzień nas zaskoczył
w naszym intymnym bezczasie 
na kawę
- czas

przedwiośnie

 

Świeciło blade słońce
wiatr krył się za nagim drzewem
- w ten pierwszy dzień bez czapki
w rozpiętym szarym płaszczyku
- w ten dzień pod świeżym niebem

Ziemia miękła bezgłośnie
strużki wilgoci płynęły
z kącików jej smutnych bruzd
Czy to jest wiosna na pewno?
Czy sprawy się zimie wymknęły?

Zbyt kruche dziecięce nogi
przeprawa trudziła mozołem
buciki rosły w maź błota
a w oczach wędrowała
niepewność szerokim kołem

W dziecięcym sercu radość
i trudnych dorastań treść
buciki od błota zbyt ciężkie
z wagą zlepionych strapień
- nie chciały już dalej nieść 

więc dłoń
ta dłoń kojąco dorosła
i ramion szerokich krąg
bezpieczna przystań objęć
- przenosi początek istnienia
przez trzęsawisko łąk

Kiedy się słońce rozświeci
dłoń ciepłem przeniesie przez chłód
- pustka jest wciąż nazbyt pusta
i chyba nie wiadomo
jak przejść
jak przebrnąć
- przez grząski przedwiośnia trud