czasami mam siebie dość
każę więc sobie wyjść
i wrócić, gdy przemyślę
mam do siebie pretensje
o nieporządek myśli
i o rozsądek w domyśle
nie będę ze sobą rozmawiać
gdy się tak nie poprawiam
gdy nie chcę się uspokoić
- swój czas na głupstwa trwonię
nieskromnie się zachowuję
i strachów nie umiem oswoić
i płaczę, przytulam więc siebie
pocieszam jakoś niezręcznie
i mówię: już do mnie wróć
- jest życie, trzeba je żyć najładniej
a nie jak gumę nieświeżą
bez smaku i przyjemności
- żuć
to nie jest moja wina
to całe roztęsknienie
a ty mnie sądzisz surowo
i wtrącasz we wspólną wolność
gdy chciałabym
- współwięzienie
to nie jest moja wina
że atakują mnie sny
że jesteś w nich oprawcą
bo ranisz niedotykiem
- choć czułość od pragnień drży
to nie jest moja wina
nie miałam ciebie w planach
świat mnie subtelnie wrobił
w przestępstwo fascynacji
i teraz o czyn zakochania
- stałam się
podejrzana
bo
czasem
to się
można
potknąć
i wtedy
się
spada
i spada
i spada
po
drodze
zdarza się
trochę
potłuc
obić
o ścianę
albo
mur
zedrzeć
naskórek
na
policzku
Ale
czasem
ktoś nagle złapie w locie, przytrzyma, obejmie ramionami, opatrzy policzek i
rozpacz, zamota koc wokół zziębniętej duszy, przyniesie herbatkę i kromkę
nadziei, spojrzeniem rozmiękczy zesztywniałe kolana i twarde zgody na żal.
Wytrzęsie kieszenie z iluzji, ciężkie są, pomogły upadać szybciej i czasem
nawet
radośnie
wyjątkowo
subtelnie
zaskakująco
niezauważalnie.
Należy je przesypać do kubła wczorajszych półprawd, półistnień i półontologii wpółodczuwania
siebie.
i wtedy wolne od kłamstw
znów zaczną się pisać wiersze
znów zaczną się rymem
toczyć
toczyć
toczyć
- iluzja zamknęła im usta
i prawdą błyszczące oczy
nie widzą jeszcze zbyt dobrze
sny śnią się pod powiekami
można je ciszą wyzbierać
a oczy najlepiej przemyć
świeżymi
rześkimi
łzami
wiersze pogodnie się kłębią
chcą zieleń całą wysłowić
chcą z niebem w błękity pograć
podroczyć się z zakochaniem
i czułość szeptem ozdobić
niech się już wierszom nie spieszy
w rządku je rym poukłada
a one z finezją zapiszą
klucz do szukania dłoni
gdy zdarzy się znów
niechcący
- spadać
spadać
- wypadać
poczekaj
rozumiem
ten system ma błąd krytyczny
wiesza się w czasoprzestrzeni
ma przepełnioną pamięć
i kiepski czytnik optyczny
trochę się plik uszkodził
tak bywa często nawet
konieczny jest mały reset
i rezygnacja z akcji
w tle jest też zwyczajnie za dużo
otwartych aplikacji
naprawa potrwa chwilę
a może trochę dłużej
nie trzeba się tym martwić
procesor frustracją się przegrzał
trzeba wychłodzić układy
- schematy myślenia sprawdzić
a przy okazji wyrzucić
stos niepotrzebnych zmartwień
wypłukać pod kranem lęki
złych ludzi z umysłu wytoczyć
- z dziurawych przetartych przekonań
jak z wysłużonych skarpetek
- bez żalu zbędnego wyskoczyć
ułożyć marzenia na półce
- patrz, jedno ci się spełniło
wypada je w kostkę poskładać
- co chowasz za tymi drzwiami?
to wciąż zapasowa
i zakurzona odwaga
nowy krzepiący porządek
trzeba zapisać myślą
zatrzymać pod powiekami
- zepsuła się klawiatura
i klika tylko bezradność
przypadkiem zalana łzami
można na chwilę wyłączyć
pęd życia i zasilanie
- wygasić rzeczywistość
można się serwisować
zarządzić konserwację
i przerwę -
mieć przerwę
- zwyczajnie techniczną
niech to się dzieje po prostu
niech z rąk mi wypada świat
a ja się będę przyglądać
dziwić się temu spadaniu
- plan nie zakładał strat
spróbuję odwrócić zegar
czas skąpiec nas bokiem omija
minuty są wciąż niedorosłe
godziny wszystkie ranią
- ostatnia podobno zabija
i sobie się poprzyglądam
choć jak - zupełnie nie wiem
to chyba niemożliwe
bo nawet bystre oko
- samo nie widzi siebie
czasami zakładam nadzieję
na lewą stronę niezgrabnie
i pruje się dobry plan
ktoś mówi - daj spokój, zostaw
z nadzieją niedoszytą
też jest ci całkiem
- ładnie
odurzyć się
oszołomić
zatracić się szalenie
upoić się słowami
oczarować bezwiednie
popaść w zauroczenie
a potem się zatrzymać
w ciszę poranka się schować
ze słów spijać małą bliskość
odległość dotykiem mierzyć
i czas rozkosznie marnować
i pierwsze słowo odnaleźć
zaspane nocą grudniową
i oczy mieć ciągle wilgotne
i znaczki uśmiechów przyklejać
i tęsknić
zwyczajnie tęsknić za tobą
między ustami a brzegiem pucharu
jest cały wszechświat pragnień
i mikrocząsteczki historii
jak ta
o dużych niekochaniach
i małych nikłych kochaniach
i o kochaniach nieładnych
pospiesznych niedokładnych
zepsutych
i nazbyt pięknych
więc całkiem
nieprawdziwych
zanim do ust się przysunie
chłód cierpkiej gładkiej krawędzi
zanim już będzie za późno
na żal
trzeba wysennić smak
wyśnić aromat czułości
i przełknąć gorycz lęku
zetrę dziewczynie niczyjej
z bladych warg niekochania
pierwszą kropelkę tęsknoty
niech pierwszy łyk się rozleje
- ciepłem niespiesznej
pieszczoty