zużyte aureole

a gdy nam się uśmiechy pogubią
rozsypią się w trawach wysokich
które wciąż czesze wiatr
gdy wpadnie nam radość do wody
na dnie się wesoło rozsiądzie
jak rafa podwodnych zdrad

gdy nam się nie będzie chciało
słowami zwykłymi żonglować
przed zaokienną publiką
gdy zabierzemy siebie
z chaosu głośnego życia
- zechcemy być sobą znikąd

to przecież nic nie szkodzi
  
to potrwa paciorek chwil
albo przez mgnienie dnia
jak cień zachodu na czole

przecież zupełnie nie szkodzi
że sami wysoce nieświęci
donaszamy po świętych
- zużyte aureole